Gisteren is in de ochtend mijn lieve tante Trudy op reis gegaan. We hebben als familie gelukkig allemaal nog afscheid van haar kunnen nemen. We hebben gelachen en gehuild, mooie herinneringen en verdriet gedeeld. Ze heeft ons allemaal prachtige kado’s in de vorm van levenslessen meegegeven waarvoor we zeer dankbaar zijn. De afgelopen 3 weken heb ik fijne gesprekken met haar gevoerd en haar tegen de pijn kunnen behandelen. Iedere betrokkene heeft op zijn of haar manier bijgedragen aan de voorbereiding van Trudy’s reis. We hebben ook de crematieplechtigheid met haar kunnen doorspreken en zo wordt het maandag een plechtigheid zoals zij het wenst. Een bijeenkomst zonder poespas met mensen die van haar houden en waar zij van houdt met hier en daar ook zeker een vrolijke noot en mooie muziek.

Mijn lieve tante Trudy is op reis gegaan………..We zullen haar missen, maar ze leeft voort in onze harten………Goeie reis Trudy, goeie reis.

Lieve lezers,

Met pijn in mijn hart ga ik mijn geliefde Mexico verlaten. Pijn in mijn hart vooral vanwege de reden waarom ik (tijdelijk) terugkeer naar Nederland. Mijn tante is heel ernstig ziek, dus mijn familie heeft gevraagd of ik naar huis wil komen. Daar heb ik niet over na hoeven denken natuurlijk. Ik wil er voor ze zijn in deze moeilijke tijden en dit verdriet met ze delen. De komende tijd dus helaas geen nieuwe verhalen van mij en het zal ook wel even duren voordat de foto’s die bij de laatste verhalen horen online staan. Allemaal onbelangrijk op dit moment. Ben nu op het vliegveld van Mexico City en vlieg vanavond naar Amsterdam. Ik spreek jullie weer. Tot…………………

Met gepaste groet,

Renecito

Zoals gezegd nog nauwelijks bijgekomen van mijn waanzinnige trip met El Chepe had ik 1 dag de tijd om me voor te bereiden op de workshop met Don Carlos in de woestijn van San Luis Potosi. Wasje gedraaid, spullen gepakt en ‘s middags naar WalMart gegaan om een tent, sombrero, water en sinaasappels te kopen. Die ochtend hadden Gaston en Juan Antonio me tussen neus en lippen door verteld dat de workshop o.a. inhield dat we 4 dagen niet mochten eten. Alleen water drinken en ik moest dus een zak naranja’s meenemen. Tonio vertelde me ook dat hij helaas niet meekon naar de woestijn. Zijn uitdaging lag in Lexf3n. De rechter had hem ontboden om uit te leggen waar hun Instituto Erickson nu precies voor staat. Iedereen zo zijn eigen uitdagingen en het Universum bepaald waar, wanneer en wat…..De volgende ochtend vertrokken Gaston en ik om 6 uur voor een 6 uur durende autorit naar het gehucht Wadley ergens midden in de woestijn van de staat San Luis Potosi. Deze staat ligt ten noorden van Lexf3n en staat bekend om Peyote, de heilige cactus van de Huicholes uit Nayarit. Peyote of Jikuri zoals de Huicholes het noemen is bij wet verboden. Het gebruik, de handel en het vervoer van deze kleine cactus wordt hard bestraft door de federale politie. Alleen het naleven en handhaven van wetten in Mexico werkt iets anders dan bij ons. Daarover verderop in de verhaal meer. Rond 12 uur kwamen we aan bij een Pueblo met een paar huisjes en bij 1 daarvan stopten we en stapten uit. Binnen was Margarita eten aan het klaarmaken. Gaston stelde me aan haar voor en ze vroeg of we trek hadden. Na een autorit van 6 uur hadden we zeker wel trek. Denk dat ook meespeelde dat dit waarschijnlijk onze laatste maaltijd zou zijn voor de komende dagen. Lekker gegeten en toen nog even de oogjes dichtgedaan. Na een tijdje ging de deur van de casa open en er stapte een groep van 6 of 7 personen naar binnen. Allemaal Mexicanen die ook zouden deelnemen aan dit avontuur in de desert. Het werd tijd om het kamp op te zoeken waar Don Carlos al op ons zat te wachten. Je moet je voorstellen dat het gehuchtje Wadley al ongeveer een uur van de "echte" bewoonde wereld afligt en van daar was het nog zeker een half uur of langer met de auto over hele slechte zandwegen. Geen bordjes in de woestijn en het kamp op een afgelegen geheime plek zorgden ervoor dat we 3 pogingen nodig hadden om onze verblijfplaats voor de komende tijd te vinden. We begroetten de aanwezigen en begonnen onze tentjes op te zetten. Weer een nieuwe ervaring in mijn leven hahaha. Voor het eerst een tentje opzetten en er dan ook nog 5 nachten in gaan slapen, maar dacht ik, na mijn grotavontuur zal alles toch een eitje zijn. De tent stond in 5 minuten. Gelukkig! Daarna gingen we lekker bij elkaar zitten om kennis te maken en de eerste instructies te ontvangen voor de workshop. Er kwamen steeds meer mensen aan en het begon al echt op een camping te lijken incl. gexefmproviseerd damestoilet (zie foto). Het herentoilet was veel groter. De hele woestijn hadden we tot onze beschikking De volgende ochtend werden we gewekt door het geluid van een sjamanentrommel. Half 7 was het geloof ik. Had redelijk geslapen, maar moest wel weer diagonaal liggen aangezien mijn 1-persoonstentje niet lang genoeg was. Niet berekend op de afmetingen van Nederlanders. We verzamelden rond het kampvuur en ik telde 46 mensen. Een grote groep, een gemengde groep, een gespannen groep. We deden een ceremonixeble zonbegroeting en daarna begon Carlos te vertellen over de plek waar we ons bevonden, hoeveel die betekend in de Huichol traditie en globaal over de bedoeling van de workshop. Kon het niet al te best volgen, was te gespannen, hyped up over wat er zou gaan gebeuren en vroeg dus af en toe een vertaling aan Faustino, een van de sjamanen. Faustino heb ik leren kennen tijdens de workshop in de bergen van Mexico City. Hij heeft lange tijd in Los Angeles gestudeerd en spreekt dus perfect Engels. De groep werd opgesplitst en ik kwam met Gaston en een jong stel uit MC bij Faustino in het groepje terecht. De bedoeling van deze eerste dag van de workshop werd me door hem nog ‘s uitgelegd. De hele dag zouden we onder een boom doorbrengen. Wat doen? vroeg ik aan mijn "godfather", zoals ik Faustino ook wel noem. Niets, helemaal niets, was zijn antwoord. We installeerden ons onder de boom. Yogamatje, kussen en sombrero. O ja, we moesten ook de hele dag een blinddoek dragen, stil zijn en mochten de plek alleen verlaten om onze behoefte ergens in de woestijn te doen. Grappig hoe mijn denken weer op hol sloeg en mij de vraag stelde of ik wel goed bij mijn hoofd was. Ja! stelde ik mijn denken gerust, het komt wel goed net als toen we in de "grot" zaten. Na een tijdje werd het rustiger in mijn hoofd en kon ik ontspannen onder de boom liggen niksen. Zo ging de dag voorbij, niksen, slapen en stil zijn. Tot de sjamanendrum weer klonk. Het teken dat deze oefening voor vandaag ten einde was. Ik besefte toen pas dat ik de hele dag niks had gedronken, maar voelde me toch fit. De boom gaf trouwens ook niet de gehele dag voldoende bescherming tegen de velle zon, maar zelfs dat had me niet uit balans gebracht. We verzamelden weer rond het kampvuur dat de gehele workshop dag en nacht aan de gang werd gehouden door Sergio en Arturo, de firekeepers. Carlos zat weer op de praatstoel en we luisterden allen aandachtig. Ik zocht alweer vroeg mijn tentje op die avond. Onder de indruk van deze eerste dag en de bijzondere plek waar we ons bevonden. Dag 2 van de workshop begon weer met een zonbegroeting en een verhaal van Carlos. Op een gegeven moment zag ik iedereen naar z’n tent lopen om spullen te pakken. Ik had iets gemist dacht ik en vroeg aan Gaston wat de bedoeling was. We gaan lopen zei hij dus pak wat je nodig hebt. Gaan we een stukje lopen of de hele dag? vroeg ik. Geen idee, luidde het korte antwoord van Gas. Nog een beetje van slag begon ik mijn rugtas te pakken. Ondertussen zag ik een slang van mensen het terrein verlaten. Opschieten, dacht ik en Faustino riep nog naar me: breng water mee! Helaas had ik geen kleine fles aqua en door de woestijn zeulen met een 10 liter fles leek me ook geen goed plan. Shit wat ga je doen? Nou dan maar zonder water op pad hoor! Gisteren ook bijna niks gedronken en ik voel me prima, zei ik tegen mezelf. En zo sloot ik aan helemaal achter in de rij van mensen. Na een paar uur lopen door de woestijn kwamen we aan bij een plek waar ons verzocht werd om in een kring te gaan zitten. Faustino kwam naar me toe en zei: ga maar lekker zitten, wij gaan op hertenjacht. En daar ging het groepje sjamanen, verder de woestijn in op zoek naar Peyote. Een vrouw die naast me zat adviseerde me alvast een sinaasappel te pellen. Smaakt beter, zei ze, Jikuri met naranja. Ze deed deze trip al voor de 3e keer, dus ik volgde trouw haar advies op. Na een tijdje kwamen de sjamanen terug met zakdoeken vol Peyote. Carlos en zijn helpers begonnen een soort offerplek te maken op de grond en daarna ging hij de kring af om iedereen te zegenen. Hij tikte met iets op mijn hoofd en zei: dit is het lichaam van het Universum, daarna op mijn oren met de woorden: dit is het geluid van de aarde en toen op mijn hart: en dit is de ademhaling van het leven. Zag later pas dat hij het tikken met een heel klein kikkertje deed. De woestijn is niet echt een plek waar je een kikker verwacht. Had hij die al meegenomen, vroeg mijn denken zich af. Weet het nog steeds niet, maar vind het ook niet belangrijk. Het was een bijzondere ervaring! Daarna kwam mijn godfather weer naar me toe en vroeg me mijn mond open te doen. Voor ik het in de gaten had zat er al een behoorlijke homp Peyote in. Het smaakte erg bitter en gronderig. Snel een stukje sinaasappel erbij gedaan en toen was het best te pruimen. Nadat iedereen zijn of haar heilige cactus had gegeten vertrokken we weer. Nog verder de woestijn in. Had geen enkel besef waar we waren, maar vertrouwde volledig op de kennis en wijsheid van de sjamanen. Na een periode van weer een paar uur denk ik kwamen we aan bij een boom waar we onder gingen zitten. Carlos begon te vertellen over Peyote, de wetten van het Universum en de keuzes die we kunnen maken in ons leven. De hele tijd dat hij aan het praten was gingen er dikke sigaren rond. Iedereen zegende zichzelf met de rook en gaf dan de sigaar door aan de volgende. Kreeg even het beeld van indianen die de vredespijp roken. Mooi ritueel. Het was inmiddels bloedheet geworden en ik was blij dat anderen wel water hadden meegenomen. De eerste druppels deden bijna pijn aan mijn keel, maar al snel voelde ik de dankbaarheid van mijn lijf. Eindelijk! Water! Er werd enorm veel gelachen tijdens de redevoering van Carlos. Ik begreep niet veel van de grappen, maar genoot van het geluid van lachende, blije mensen. Het was aanstekelijk en dat kwam niet door de Peyote hoor. Voelde me ook helemaal niet high ofzo. Het gaf me een onbeschrijflijke helderheid. Mijn bewustzijn werd naar een andere dimensie gevoerd. Je krijgt de ogen van een Venado (hert) zoals Carlos zegt over het gebruik van de cactus. Ongelooflijk ook waar je lichaam toe in staat is als je denken er mee opgehouden is. Ik had al 2 dagen niks gegeten en bijna niet gedronken. We hadden inmiddels al uren door de gortdroge, bloedhete woestijn gelopen en ik voelde me zo fit als een hoentje. Superspul dat La Medicina, het koosnaampje voor Peyote. Na de verhalen van Carlos werd er weer een mooi ritueel uitgevoerd met veren en kregen we allemaal weer een zegening van onze Maestro. Tijd om verder te lopen, werd er gezegd. We aanvaarden de terugtocht naar het kamp. Helaas waren de sjamanen nu ook even de weg kwijt en duurde het een tijdje voor we weer op het juiste pad zaten. Uitgeput en dorstig kwamen we aan in ons kamp. Iedereen omhelsde en feliciteerde elkaar. We hadden een grote prestatie geleverd. Zo moeten de beklimmers van de Everest zich ook gevoeld hebben ging er door me heen. Ik werd er erg emotioneel van. Wat een bijzondere groep mensen was hier weer bij elkaar gekomen en wat voel ik me vereerd dat ik onderdeel mag uitmaken van deze geweldige traditie. Vereerd dat ik deze eeuwenoude traditie mag meenemen naar mijn eigen mensen, mijn eigen land. ‘s Avonds werd er lekker muziek gemaakt en gezongen. Ik voelde me 1 met het hele Universum. Iets wat ik al wel wist, maar nu voelde ik het echt en dat is toch anders. Het raakt me nu weer terwijl ik dit schrijf. Wat een belevenis! De volgende dag was weer een "onder-de-boom-lig-dag" maar dit keer met Peyote. Die dag kregen we La Medicina als ontbijt, lunch en diner. Het was de bedoeling dat we aandachtig zouden luisteren naar het geluid van de vogels en insecten om te horen of onze voorouders boodschappen voor ons zouden hebben. Erg bijzonder! ‘s Avonds gingen we weer lopen. Nu een andere richting op naar een voor de Huicholes heilige heuvel. Bovenop deze heuvel lagen grote keien waar we op gingen zitten in een kring. De sjamanen haalden hun veren weer tevoorschijn en begonnen de zon, de aarde en alle windrichtingen te begroeten en bedanken. Een overweldigend gezicht met op de achtergrond de ondergaande zon. We kregen daarna allemaal de mogelijkheid om bij een kei onze offers te brengen en onze dank te betuigen voor deze trip en wat het ons gebracht had. Ik had een zakdoek vol met tabak, mais en zaden. Heb die onder de kei geplaatst en mijn dankwoord gebracht. Immens gelukkig keerden we als een slang door de woestijn terug naar onze camping. Ik ging weer bijtijds naar mijn bedje en verheugde me al op de volgende dag. De laatste dag van de workshop waarop we eindelijk weer te eten zouden krijgen. De ochtend begon weer met de bekende zon-ceremonie en voor de afwisseling kregen we weer Peyote als ontbijt. Carlos vertrok daarna met een aantal sjamanen. Geen idee waar naartoe en geen idee wanneer hij weer zou terugkomen. Kleine groepjes verzamelden zich onder bomen of rond het kampvuur. Er heerste een relaxte sfeer. Iedereen leek blij met het feit dat we straks feest zouden gaan vieren en dankbaar voor alles wat deze workshop ze had gebracht. Bij het "ontbijt" had Carlos mij bij de groep gexefntroduceerd als Curandero Exelente. Hij noemt me dan Pequenito oftwel kleintje. Ik heb deze trip al zoveel nieuwe namen gekregen hahaha en er kwam er later die dag nog 1 bij. Daarover straks meer. Pequenito is dus een geweldig genezer en dat was aanleiding voor een aantal mensen van de groep om mij te vragen of ik ze wilde behandelen. Ik ging aan de slag en zonder dat het was afgesproken gingen ook de andere sjamanen mensen een healing geven. Later kwamen er ook wat mensen uit het gehucht Wadley naar ons kamp. Javier, een van de sjamanen kwam naar me toe. Deze mensen, en hij wees naar het groepje uit Wadley, vragen speciaal naar jou. Wil jij ze een healing geven. Claro que si! Tuurlijk was mijn antwoord. Ik ben zo dankbaar voor wat ik heb mogen ontvangen tijdens deze trip dat ik het vanzelfsprekend vind om iets terug te geven. Wel weer grappig dat deze locals graag behandeld willen worden door een Nederlander, maar zo zien zij dat niet. Ze zien je als Curandero en als mens. Heb daarna zelf een healing mogen ontvangen van Javier. Ja ook een Curandero heeft op z’n tijd een healing nodig Later in de middag zagen we een auto van de federale politie het terrein oprijden. Snel werd er rondgevraagd of iedereen zijn Peyote al op had. Er stapten 2 politiemannen uit die werden opgevangen door Javier en Sergio. Zij legden aan de dienders uit dat we bezig waren met een workshop en vandaag weer zouden vertrekken. Deze politiemannen hadden ons 3 dagen lang gezocht hoorden we achteraf. Ze wilden natuurlijk weten of we Peyote hadden en corrupt als ze zijn wilden ze geld zien. In plaats van geld boden 2 sjamanen aan om ze een healing te geven. Van een afstandje zat ik het schouwspel te bekijken. Erg grappig om te zien dat de politiemannen op de grond gingen liggen en zich volledig overgaven aan de sjamanen. Ik heb er stiekem wat foto’s van gemaakt en dat was al snel HET gesprek van de dag hahaha. De agenten vertrokken weer en niet veel later kwam Carlos terug met de anderen. Tijd om te gaan feesten! Een aantal vrouwen gingen met het eten aan de slag en er kwamen allerlei gitaren tevoorschijn. Muziek, dans en eten rond het kampvuur. Wat een heerlijke afsluiting van een lifechanging experience! Ik ging naast Aldo zitten. Een Italiaan die al 18 jaar in Mexico woont en veel samenwerkt met Don Carlos. Out of the blue zegt hij tegen me: Jou naam is Buffaloheart. Alweer een nieuwe naam denk ik. Mooi, zeg ik en bedank hem ervoor. Als ingewijde Sundancer van de Lakota indianen heb ik toestemming om jou die naam officieel te geven, vervolgd hij. Vanaf nu ben ik hier in Mexico dus naast gewoon Rene ook Renecito, Cabron, Pequenito, Funky Chicken ook nog Buffaloheart. Funky Chicken is de naam die ik van Eric kreeg trouwens. Voel me zeer vereerd met de naam die Aldo me heeft gegeven en ik zal ‘m bescheiden en met trots dragen. Het feest ging nog lekker een tijdje door en het begon inmiddels al donker te worden. Te laat dus om nog terug naar Lexf3n te rijden. Nog een extra nachtje in de woestijn, op deze bijzondere plek was geen straf. Zelfs niet in een te klein tentje haha. De volgende ochtend reden Gaston en ik rond een uur of 10 terug naar huis. Moe, vuil, onder het stof, maar ontzettend gelukkig en voldaan. WOOOOOOOOOW!!!! Ik voel me meer levend dan ooit te voren. Denk dat deze workshop nog meer impact heeft gehad dan die in de grot. Al besef ik ook dat dat de poort was naar een volgend level. Een volgende stap in de richting naar vrijheid. Ik wist het al wel, maar besef nu waarom ik terug ben gekomen in een lichaam op planeet aarde. Ik ben een Curandero! En ik ben een dienaar. Dankbaar biedt ik mijn diensten aan……I’m blessed!

Zoals ik al schreef ging er aardig wat tijd zitten in de voorbereiding van DE treinreis met El Chepe. Boeken via internet zou mogelijk zijn, maar ik kreeg geen respons op mijn aanvraag Estylo Mexicano zullen we maar zeggen. Bellen naar een internationaal 01 888 nummer gaf ook geen uitsluitsel. Op het bandje werd gezegd dat er helaas op het moment geen Engels sprekende persoon beschikbaar was. Heb toen Majo naar het nationale nummer laten bellen en even later gaf ze de hoorn aan mij. Een Engels sprekende persoon aan de lijn hahaha. Ik wil graag reserveren voor de trein voor begin volgende week zei ik. Reserveren? antwoordde de persoon aan de telefoon. Kom maar gewoon hierheen hoor, want in April is de trein bijna leeg en zitten we te springen om passagiers. Ok, nou uhh bedankt voor de informatie. Ja, geen dank en we zien je dan begin volgende week hxe8, leuk! Op maandagavond vertrok mijn bus van Lexf3n naar Chihuahua, hoofdstad van de staat….Chihuahua. De busrit met Chihuahuenses duurde ongeveer 16 uur, maar het grootste deel ervan was ‘s nachts dus kon ik lekker slapen. Vroeg in de ochtend kwamen we aan op het busstation van Chihuahua en ik nam een taxi naar het hostel. De taxichauffeur had geen idee waar het was, dus ik liet ‘m naar het treinstation rijden. Ik wist namelijk dat het hostel tegenover het station zou zijn. Buenas Dias, do you speak English ,vroeg ik toen een vriendelijke dame opendeed. Of course, zei ze, ik ben Nolly, welkom in ons hostel. Nolly is een Mexicaanse die lange tijd in Zwitserland had gewoond met haar Franse echtgenoot. Na jaren besloten ze terug te keren naar Mexico en daar Casa de Chihuahua te beginnen. Een mooi, verzorgd uitziend hostel met een dorm voor heren en xe9xe9n voor vrouwen. Er was nog 1 andere gast werd me verteld. Keenan uit Australixeb die net was aangekomen van een lange busrit uit Los Angeles. Hij lag te slapen dus ik ging eerst maar ‘s even koffie drinken met Nolly en we raakten gezellig aan de klets. Ze gaf me meteen allerlei tips en informatie toen ik vertelde dat ik de treinreis naar Los Mochis zou gaan maken. ‘s Middags heb ik mijn treinkaart gekocht en ben ik de stad ingegaan. Lekker rondgelopen en even een internetcafxe9 bezocht. Toen ik terugkwam was Keenan inmiddels wakker en hebben we kennisgemaakt. Hij zou ook met El Chepe gaan reizen, maar waarschijnlijk pas vanaf Creel. We besloten ‘s avonds om samen een cafxe9 te bezoeken en een tequila te drinken. Heerlijk zitten praten over van alles en nog wat onder het genot van een Don Julio tequila en een Indio biertje. Voor het slapen gaan namen we afscheid en zeiden: we zien elkaar vast nog wel ergens op de trip. De volgende ochtend ging de wekker om kwart over 5, want ik moest met de trein van 6 uur mee. De enige trein die dag, elke dag trouwens hahaha. Op het station stond El Chepe al klaar voor vertrek. Ik kreeg meteen allerlei romantische beelden over de reis die ik zou gaan maken. Beelden van oude Hollywood films waarin een trein wordt overvallen door bandieten enz. enz. Het duurde toch nog wel een tijdje voordat we eindelijk vertrokken. Ik zat heerlijk ik mijn comfortabele firstclass stoel en had de luxaflex al omhoog gedaan, zodat ik niks, maar dan ook niks zou hoeven missen. De eerste stop die ik zou maken was Creel. Daar zou ik 2 dagen en nachten blijven. De rit naar Creel was aangenaam. Mooie uitgestrekte vlaktes en bergketens waren het uitzicht. Na een tijdje werd er omgeroepen dat er ontbijt geserveerd werd in het restaurant van de trein. Heerlijke sinaasappelsap en fruityoghurt in een heel luxe rijtuig met prachtige vergezichten en enorme appelgaarden van de Menonieten. Wat wil een mens nog meer, dacht ik. Het landschap begon langzaam te veranderen in bos- en rotsformaties hoe dichter we bij Creel kwamen. Af en toe hing ik lekker uit de trein tussen 2 wagons om een extra dimensie toe te voegen aan deze ultieme belevenis. Na ongeveer 5 uurtjes kwamen we aan in Creel. Hotel La Posada de Creel aan de spoorlijn daar had ik een kamer gereserveerd voor 2 nachten. Amalia oftewel Molly, de eigenaresse begroette me vriendelijk en bracht me naar mijn kamer. Een schoon vertrek met ruime badkamer en uitzicht op…….de spoorlijn. Gelukkig kwam er maar een paar keer per dag een trein voorbij en niet ‘s nachts. Over mijn nachtrust hoefde ik me dus geen zorgen te maken. Nadat ik me een beetje gexefnstalleerd had ging ik naar beneden om kennis te maken met Enrique, de echtgenoot van Molly. ‘s Avonds heeft Enrique me meegenomen in zijn Ford Explorer 4×4 voor een tour door het land van de Tarahumara’s. Deze indianenstam bezit een enorm gebied net buiten Creel waar velen nog in grotten wonen of in hele kleine houten huisjes. Ze hebben zelfbestuur en leven erg traditioneel, maar vallen officieel natuurlijk wel onder de wetgeving van Mexico. De meesten van hen hebben nauwelijks tot geen contact met de buitenwereld. Er leven nog ongeveer 60.000 Rarxe1muri’s (zoals ze zichzelf noemen) verspreid over de hele Sierra Tarahumara. Dit gebied met de Barranca del Cobre (koperkloof) is voor onze begrippen echt enorm. Alleen de Barranca is al 4 keer zo groot als de Grand Canyon in de U.S.A.! Ik voelde me zeer vereerd hun land te mogen betreden. It’s sacred dacht ik en ik kon de speciale energie voelen. Over zandpaadjes slingerden we door het gebied en Enrique vertelde honderduit over deze bijzondere mensen en hun leefomgeving. Hij liet me de mooiste plekjes zien, Valley of the Mushrooms, Valley of the Monks, enz enz. en ik heb weer heerlijk plaatjes kunnen schieten. Bijzonder en indrukwekkend! De zon ging al bijna onder toen we aankwamen bij een groot meer. Hier hebben we even lekker gezeten en genoten van het uitzicht. Wat een superdag! Na een goeie nachtrust werd ik heerlijk wakker van het geluid van een dorp dat ontwaakt. Eerst een lekkere douche en dan ontbijten. Daarna internetten! Even weer contact met het "thuisfront". Skype gexefnstalleerd en een hele tijd zitten bellen. Ondertussen kwam Molly me koffie brengen, het lieve mens. Ze had voor mij inmiddels gexefnformeerd over een tour met paard naar de Canyon. Ik was tot dan toe de enige deelnemer en het was dus nog niet zeker of de tour zou doorgaan. Zo niet dan had ik met Enrique weer wat tourtjes gedaan, maar gelukkig kwam tijdens mijn skype-sessie het bericht dat ik die middag rond 3 uur zou worden opgehaald door de eigenaresse van de Tour de Caballo. Ik was erg blij met dit bericht, maar dacht tegelijkertijd wel even dat ik nog maar 2 keer eerder in mijn leven op een paard had gezeten en dat de laatste keer iets van 17 jaar geleden was geweest. En dan meteen 4 uur op pad met een gids en paard! Ach what the……ik zie het wel zei ik tegen mezelf. Gewoon van genieten! En dat heb ik gedaan. Was eerst wel een beetje eng, want ze hadden gedacht: grote man heeft groot paard nodig hahaha. Wat een beest zeg! Mac was zijn naam en mijn gids was Christian. Een local van amper 16 jaar. Geboren op een paard waarschijnlijk, want hij ging er vandoor op een ander paard of het de normaalste zaak van de wereld is. De gebruiksaanwijzing van Mac kreeg ik van Christian toen we al op weg waren. Een gebruiksaanwijzing die Mac zelf ongetwijfeld nooit heeft gelezen en zich er ook nooit iets van aan zal trekken. Als een Johnny Buitenzorg on steroids ging ie ervandoor terwijl ik in lichte paniek op zoek was naar de handrem. In mijn achterhoofd hoorde ik het commentaar van Hans IJsvogel alsof ik meedeed aan een paardenrace op Duindigt. Het duurde even voordat Mac tot stilstand kwam en Christian het toch ook beter leek dat we van paard zouden wisselen. De kleinere, maar veel rustigere Doxf1a was een beter vervoermiddel voor iemand zonder ervaring en na een tijdje zat ik ontspannen te genieten van mezelf op een paard door het land van de Rarxe1muri’s. Of ik zin had een stukje te galopperen vroeg Christian op een gegeven moment. No gracias, zei ik, vind het prima zo, maar als jij een stukje wilt racen ga je gang. Ik zag hoeveel moeite mijn gids had om Mac in toom te houden. Dit paard wilde maar 1 ding, gaaaaaaan als de brandweer! Ik bleef achter op Doxf1a in een wolk van stof, stapvoets gingen we verder en na een tijdje zag ik mijn gids weer met Mac die erg blij keek. Hij had eindelijk zijn energie kwijt gekunt het arme beest. De tour ging verder door de bossen en soms was Christian een stukje vooruit en zag ik ‘m niet meer. Riding through the desert on a horse with no name, dacht ik. Voelde me echt only the lonely en genoot met volle teugen. Na ik denk ongeveer anderhalf uur en de nodige zadelpijn kwamen we aan bij het begin van de Barranca. Onderweg had ik al aan Christian gevraagd of hij ergens een foto van mij op het paard kon maken. Tuurlijk, zei hij, ik weet wel een mooi plekje. Dat plekje was dus aan de rand van de Canyon, slik. Blijf maar rustig zitten, zei mijn gids, en Doxf1a doet niks hoor. Nou ik heb mijn best gedaan om zo ontspannen mogelijk in de lens van de camera te kijken, maar vond het in werkelijkheid best fuckin’ scary! Daarna hebben we nog een stop gemaakt bij een waterval. Nou ja, watervalletje zeg maar. In deze tijd van het jaar stroomt er niet veel water, maar het was desondanks een hele mooie plek met prachtig uitzicht. Vervolgens aanvaarden we de terugtocht. Ik voelde me steeds meer cowboy of nee, meer indiaan eigenlijk hahaha en zat als een volleerd ruiter op Mac. Jawel! De terugtocht is Mac altijd heel rustig zei Christian en dan is Doxf1a juist wat onrustiger. Ik vertrouwde maar op mijn gids en hij had gelijk. Mac was zo Mak als wat en zo zijn we toch nog vriendjes geworden. Wederom een superdag! Wat een ervaring zeg! Die dag had ik ook al kennisgemaakt met de andere gasten in het hotel. Een jong stel uit Israxebl. Hij werkte aan een wetenschappelijk project in Mexico en zijn vriendin was overgekomen voor een korte vakantie. Samen zouden ze gaan hiken. Vanuit Urique naar Batopilas. We hebben die avond gezellig zitten kletsen en afgesproken dat we samen verder zouden reizen naar Bauhuichivo, de volgende stop op mijn/onze reis. In de trein werd het inmiddels ook drukker. Er waren aardig wat Amerikanen in Creel die ook met El Chepe reisden. Ik had geen zin om bij hen in de coupxe9 te zitten dus wachtte ik af waar zij zouden instappen. In de coupxe9 waar ik ging zitten was het gelukkig niet zo druk. Er kwam een jonge gozer naast me zitten die me in z’n beste Spaans begroette. Ik groette terug en vroeg: where are you from? Ah Engels, dacht hij, dat is prettig hahaha. Ik kom uit Engeland, zei hij en reis door Mexico en dan naar U.S.A., naar Fiji en vervolgens Nieuw Zeeland en Australixeb. Even dacht ik: hoe zou het met Keenan zijn? De Australixebr uit de hostel in Chihuahua. Zou ik ‘m nog tegenkomen? Die gedachte losgelaten en lekker zitten praten met die gozer uit Engeland waar ik de naam niet van weet We hebben samen heel wat uit de trein gehangen en mooie foto’s gemaakt. Leuk om die bijzondere ervaring van geur, geluid en geschud van zwaar metaal met iemand te kunnen delen. In je stoel zitten in de coupxe9 is heerlijk, maar uit de trein hangen maakt de trip echt! O ja, over die foto’s. Mijn neefje Wouter is helemaal gek van treinen, dus ik had me voorgenomen veel kiekjes te schieten speciaal voor hem. Een paar ervan zal ik op mijnalbum.nl zetten. De rest gaat naar Wouter hahaha. Kreeg laatst al een E-Card van ‘m of ik er nog wel aan gedacht had om voor hem foto’s te maken. Leuk! Na een paar uurtjes kwamen we aan in Bauhuichivo, ik nam afscheid van die gozer uit Engeland en stapte met het Israxeblische stel uit de trein. Op het station zouden we de bus nemen naar Urique, maar het duurde nog wel even voordat die zou vertrekken. En net als met de trein gaat de bus hier ook maar xe9xe9n keer per dag. We besloten samen wat te eten en een frisje te drinken op een terrasje dicht bij het station. Zo hadden we zicht op de bus en zouden we ‘m niet missen. Rond 4 uur vertrok een oude Amerikaanse schoolbus volgepakt met Mexicanen, een Nederlander en een Israxeblisch stel op weg naar het dorpje Urique. De man naast me wist te vertellen dat de tocht 3 uur zou duren. Ik kon me dat nauwelijks voorstellen, omdat Urique op de kaart helemaal niet zo ver van Bauhuichivo afligt. Wist ik veel dat het dorpje op de bodem van de Canyon ligt en dat de Barranca hier het diepst is (ongeveer 1850m). Het werd de busrit van mijn leven. De meest spectaculaire die ik tot nu toe heb mogen meemaken. Over een zandweg net breed genoeg voor de schoolbus, langs diepe afgronden en steile rotswanden, maar wat een uitzicht!!! Echt niet normaal meer! De ene haarspeldbocht na de andere, soms wat geiten op de weg en af en toe moest er in een bocht gestopt worden om een tegenligger voorbij te laten gaan. In Urique aangekomen moest ik nog een klein stukje lopen naar Entre Amigos. Een hostel van ene Keith uit U.S.A. Het begon al te schemeren toen ik daar aankwam. Keith was zelf op vakantie, maar een vriendelijk stel heette me welkom en gaf me wat te eten. Even bijkomen van deze waanzinnige ervaring. Weet niet hoeveel beschermengelen ik mee heb op deze reis, maar het moeten er toch aardig wat zijn lijkt me. De man en vrouw die op de hostel pasten bij afwezigheid van Keith doen dat "for a living". Zo trekken ze van de ene plek naar de andere om op de bezittingen van anderen te passen. Grappig! Jammer dat ik er alleen maar was om te slapen, de volgende ochtend vertrok de enige bus namelijk alweer om 8 uur, maar mocht ik ooit nog terugkomen naar deze plek dan reserveer ik meer tijd. Had een leuk huisje voor mezelf op het terrein en verder was er niemand. O ja, ik deelde de Casita met 2 enorme kakkerlakken, mieren en een kleine salamander die ik de koosnaam Sally heb gegeven. Heerlijk geslapen en op tijd weer opgestaan om de bus te pakken. Weer 3 uur in die oude schoolbus, maar nu omhoog naar de top van de Canyon. De buschauffeur begroette me vriendelijk en zei dat het vandaag (zaterdag) rustig zou zijn in de bus en dat we dus tijd hadden om op een uitzichtspunt te stoppen, zodat ik wat foto’s zou kunnen maken van de Barranca del Cobre. Deze mensen zijn zo vriendelijk en gastvrij, echt een voorbeeld voor velen, wauw! Na de busreis heb ik nog een aantal uren op de trein moeten wachten. Op de trap voor de deur van een supermarktje heb ik heerlijk gezeten, wat gedronken, sigaartje gerookt en bananen gekocht. Er kwam een Tarahumaravrouw met haar dochter naast me zitten. We keken elkaar aan, groetten, maar daar bleef het bij. Een tijdje later kwam een oudere man bij me zitten en we raakten aan de praat. Met gebroken Spaans, handen en voeten hadden we een hele aangename conversatie en voor mij was het een mooie manier om de tijd te doden. Voor hem ook bleek later, want ik kwam ‘m op het station weer tegen. De volgende etappe van mijn reis ging van Bauhuichivo naar El Fuerte. De trein was op tijd en ik stapte in. Vond een plek en liet mijn ticket zien aan de conducteur. Keek toen naast me en wie zat daar? Ja hoor, Keenan uit Australixeb. Hahaha, we zouden elkaar wel ergens zien hadden we toch gezegd! Gezellig, hoe is het je vergaan de afgelopen dagen? We vertelden elkaar onze ervaringen en hebben samen aan treinsurfen gedaan, inmiddels mijn favoriete bezigheid op El Chepe. Dit deel van de treinreis was het meest spectaculaire. Veel tunnels (iets van 50 geloof ik), scherpe bochten, afgronden waarin ik soms treinstellen herkende en enorme bergketens. In de koloniale stad El Fuerte had ik een kamer geboekt in hotel Rio Vista. Keenan had nog geen slaapplek maar besloot met mij mee te gaan om te kijken of hij ook in het hotel terecht kon. Ik bood aan dat als ze geen kamer meer zouden hebben en mijn kamer 2 bedden dat we dan wel de kamer konden delen. Dat hebben we dus gedaan. Gezellig en gunstiger voor ons allebei. Lekker gegeten in het restaurant van het hotel met uitzicht op de rivier. Hoe kan het ook anders in een hotel dat Rio Vista heet. Een heel gaaf hotelletje trouwens met leuke kleine Casita’s en heel veel kolibri’s. De volgende ochtend vertrok Keenan al vroeg met de bus naar Los Mochis om vandaaruit naar een kustplaatsje te reizen. Chillen aan het strand daar had hij zin in en daarna zou hij naar het zuiden van Mexico reizen om Spaans te leren en dan een half jaar in een weeshuis te werken. Ik had de hele dag voor mezelf en ben El Fuerte gaan verkennen. Op zoek naar een internetcafxe9 natuurlijk. Had weer ernstig behoefte aan wat Skype-contact De rest van de dag lekker in het park gezeten, sigaar gerookt, vis gegeten en wederom geskyped. ‘s Avonds op aanraden van de hoteleigenaar de bus gepakt naar Los Mochis i.p.v. de trein. Het mooiste deel van de trip had ik inmiddels gehad en vanaf hier was het saai en de bus sneller, aldus de hotelier. Op het busstation van Los Mochis aangekomen na een rit van ongeveer anderhalf uur was er nog even wat onduidelijkheid over mijn busticket die ik in Chihuahua al had geboekt. Het ticket lag namelijk in Chihuahua en niet in Los Mochis. Ze konden in het systeem wel zien dat ik geboekt en betaald had, maar een nieuw ticket uitdraaien was niet mogelijk. Er moest een superior officer aan te pas komen om dit "enorme probleem" op te lossen. De uitkomst was dat ik net voor vertrek de buschauffeur van busnummer 5711 mijn paspoort maar moest laten zien dan kon ik wel mee. Dat werkte toch even anders toen het moment daar was, maar uiteindelijk mocht ik mee. Heb ‘s nachts in de bus redelijk kunnen slapen, maar ben in totaal 26 uur onderweg geweest voordat ik weer "thuis" was in Lexf3n. Thuis bij mijn vrienden Gaston en Juan Antonio. De dag erna moest ik mijn wasje draaien, spullen pakken voor de woestijntrip en nog wat spullen kopen bij WalMart. Een casa de campagne oftewel een tent, een sombrero, water en sinaasappels. Nog nauwelijks bijgekomen van mijn trip met El Chepe stond het volgende avontuur al aan de deur te kloppen. 6 Dagen in de woestijn van San Luis Potosi met Don Carlos en Huichol sjamanen. Hierover vertel ik jullie binnenkort in mijn volgende verhaal.

Ik val in herhaling, maar de foto’s die horen bij mijn reis door Sierra Tarahumara volgen z.s.m. Het kost best veel tijd om foto’s uit te zoeken, te laden en plaatsen en ik heb tenslotte ook vakantie hahaha, maar ik beloof jullie, het wachten is weer de moeite waard. Er zitten mooie shots tussen!

Hola lieve lezers,

Hijolxe9!, de Spaanse variant van sjesusmina! Het is alweer meer dan een maand geleden sinds mijn laatste bericht en wat heb ik veel beleefd in die tijd. Om het chronologisch te houden schrijf ik nu eerst een artikel over mijn ervaringen in Lexf3n en omgeving. Het koloniale hart van Mexico zoals ze het hier noemen. San Miguel de Allende is de eerste stad die ik heb bezocht. Een erg mooie kleine stad met rustieke straatjes en heel veel kerken. Ook wonen hier enorm veel Gringo’s (Amerikanen). Velen daarvan zijn kunstenaar en verblijven tijdens de wintermaanden en het voorjaar in deze stad of studeren aan de kunstacademie die ooit door een Amerikaan is opgericht. Heb er lekker relaxt rondgewandeld, op terrasjes en in het park gezeten. Kwam er ook nog een oude, ietwat aangeschoten straatmuzikant tegen die me om geld vroeg. Ik heb ‘m 5 pesos gegeven, zodat ie weer wat alcohol kon kopen, en als dank daarvoor kreeg ik een miniconcert aangeboden. Hij zal niet door de eerste ronde van Idols zijn gekomen, maar het was erg aandoenlijk om te zien hoe hij zijn best deed. Mocht ook nog een plaatje schieten van deze markante man. Een paar dagen later was ik met Carlos en een aantal van zijn (oud)medewerkers op weg naar San Miguel el Alto om daar, zoals ik al eerder schreef, de security voor mijn rekening te nemen op een bruiloft. Welke boda (bruiloft) heeft beveiliging nodig vroeg ik me nog af hahaha. Onderweg vertelde Carlos me over de stad SM el Alto, de stad die bekend staat om haar mooie vrouwen en jaloerse mannen die graag een wapen dragen. Oeps, dacht ik, en daar moet ik dan als beveiliger rondlopen. Kwam er ook achter dat ik de enige was voor de security en dat er ongeveer 300 gasten aanwezig zouden zijn. Vrijdag gingen we opbouwen en alvast wat eten voorbereiden. De locatie was een erg mooie hacienda net buiten de stad. Te koop voor 5 miljoen pesos, een koopje, maar had het net ff niet cash bij me. We sliepen met z’n allen in het huis op het terrein. Zaterdag was de bruiloft die begon ‘s middags om 3 uur. Mooie gedekte tafels en een batterij obers die de gasten in de watten moesten leggen. Ik liep er een beetje rond en kletste af en toe met Terre en Gloria, de beide hostesses van het feest. Er trad een goeie live band op en iedereen vermaakte zich prima. Aan het eind van de avond waren er al aardig wat mensen op weg om een onrustige nacht te gaan aanvaarden inclusief emmer naast het bed Uiteindelijk heb ik 2 mannen tot de orde moeten roepen. Zonder geweld welteverstaan. 1 ervan was een medewerker die teveel had gedronken en ruzie begon te maken met Carlos en Marcello over de beloning. Ik heb ‘m vriendelijk naar de uitgang begeleid. Zondagochtend waren we alweer vroeg bezig om de boel af te breken en op de truck te laden. Lekker naar huis, lekker naar mijn bedje…….De volgende stad die ik (wederom) heb bezocht is mijn geliefde Guanajuato. Wat een ongelooflijk mooie, romantische stad is dat zeg. Heb er weer heerlijk rondgestruind, een route gelopen die me was geadviseerd door een uiterst vriendelijke man van de plaatselijke VVV. Hij vertelde vol passie over "zijn" stad. Ik heb deze stad inmiddels ook in mijn hart gesloten en zal er zeker nog ‘s terugkeren. Wellicht begin augustus Guanajuato, onthou deze naam en mocht je ooit naar Mexico reizen, vereer deze stad dan met een bezoek. Het is meer dan de moeite waard! Bezoek de musea, de Pipila en de vele parken. Het hoofdpark tegenover Teatro Juarez is het leukst aan het eind van de middag/begin van de avond, want dan verzamelen de Mariachi’s zich daar om hun befaamde Mariachi-muziek te spelen. Ze zien er ook geweldig uit in hun met borduursels versierde pakjes hahaha. Een paar dagen later heb ik weer een avondje lekker gebowld en gepoold met mijn vriend Eric. Ouderwets gezellig! Had hem niet meer gezien sinds mijn trip naar de Cuevas en had ‘m dus veel te vertellen. Zo tof om ook in den verre vreemde zulke dierbare vrienden te hebben. Zoals Luther ooit zong: If you can’t be with the one you love, love the one you’re with. Yeah baby! De (voorlopig) laatste stad die ik heb bezocht in Bajio, zoals ze de streek hier in Centraal Mexico ook wel noemen, is Aguascalientes. Ook alweer zo’n mooie oude koloniale stad met een Plaza, kerken, leuke straatjes, een overdekte markt en een stadhuis met waanzinnige murales, oftewel muurschilderingen. Afbeeldingen van de geschiedenis van Mexico. Heb er mooie foto’s van genomen. Vond vooral de plafondschilderingen van de Adelaar en de Condor bijzonder. Mexico is het land waar volgens het sjamanisme de Adelaar uit het Noorden(USA) en de Condor uit het zuiden (Peru) samenkomen. Kreeg er kippenvel van……. Op de Plaza Principal speelde een djembxe9groep opzwepende Afrikaanse klanken. Twee jonge meiden deden er traditioneel Afrikaanse dansen bij. Heb er heerlijk bij staan kijken, genoten van de muziek en foto’s gemaakt natuurlijk. Mijn laatste weekend in Lexf3n heb ik deelgenomen aan een workshop met Don Carlos. Erg indrukwekkend weer. In het begin deed ik erg mijn best om alles te verstaan en te begrijpen. Nadat ik die gedachte had losgelaten, je kunt tenslotte de woorden die je in het spaans nog niet kent toch niet verstaan of begrijpen hahaha, werd het veel makkelijker voor mij. Mijn hart ging open en daar ontving ik wat Carlos vanuit zijn hart te vertellen had. We hebben ook mooie oefeningen gedaan en veel authentieke Maya rituelen en ceremonies uitgevoerd. Verder heb ik de tijd in Lexf3n gebruikt om te relaxen, vrienden te bezoeken en mijn treinreis met "El Chepe" voor te bereiden. Aardig wat werk, maar wel leuk en goed voor de nodige voorpret. In mijn volgende verhaal zal ik uitgebreid verslag doen van wat genoemd wordt: "xe9xe9n van de mooiste treinreizen van de wereld". Wat een belevenis, WOW!!! Reizen door de Sierra Tarahumara. Het land van de Rarxe1muri’s zoals ze zichtzelf noemen. Een indianenvolk wat nog erg traditioneel leeft. Velen ervan zelfs nog in grotten!

Foto’s die horen bij dit verhaal volgen uiteraard weer wat later. Sorry! Dit is het voor nu lieve mensen in het verre Nederland. Tot snel, hasta luego!

De foto’s die horen bij het verhaal over Saltillo (Overal zand y mas) vind je hier:

http://www.mijnalbum.nl/Album=WDK87F43

De plaatjes van Aldea de los Venados Amorosos staan hier:

http://www.mijnalbum.nl/Album=WDRZEIET

En hier staan nog een 6-tal foto’s die horen bij Las Cuevas y Temascal:

http://www.mijnalbum.nl/Album=DUAEP6NS

Veel kijkplezier! Ik geniet nog elke keer wanneer ik ze bekijk. Flashbacks bigtime

Deze foto’s zijn van de familiebijeenkomst in Lomas de Comanjillo waarover ik eerder schreef.

www.mijnalbum.nl/Album=LFPCPX64

Lees eerst even het verhaal "Aldea de los Venados Amorosos" hieronder voordat je hieraan begint. Veel leesplezier! En blijf reageren. Vind het heerlijk om jullie reacties en vele mailtjes te ontvangen en te lezen. Muchas gracias!!!

De ochtend voor ik mijn grot inga doe ik weer de bekende oefeningen met Patricia. Na het ontbijt krijg ik de gelegenheid om de spullen die ik mee wil nemen uit te zoeken en daarna mijn grot in te richten. De grot is geen echte grot, maar een stenen gebouwtje in de vorm van een omgekeerde bloempot met een klein houten deurtje. De afmetingen van deze ovale ruimte zijn ongeveer 1,5 m breed x 1,7 m lang en als ik op mijn kniexebn zit dan raakt mijn hoofd het plafond. Niet erg ruim dus en al helemaal niet comfortabel, maar dat is nou juist de bedoeling. Een retraxeete in deze heilige "grotten" is een eeuwenoude Mayatraditie en volgens Don Carlos de poort tot de rest van het Tolteeks/Maya sjamanisme. Hier ga ik dus 4 dagen en 4 nachten doorbrengen denk ik bij mezelf wanneer ik mijn slaapzak en kleren al kruipend naar binnen breng. Helemaal loco!!! Maar tegelijkertijd voelt het goed en weet ik dat dit is wat ik op dit moment wil doen. Deze kleine gevangenis als weg naar vrijheid, how bizar! Daarna heb ik de andere deelnemers aan deze workshop ontmoet; 4 Mexicaanse vrouwen en de sjamanen die Carlos helpen bij dit heilige ritueel. Allemaal lieve, open en pure mensen. Ik voel me weer vereerd ze te mogen ontmoeten en met ze te mogen werken. De ceremonie gaat beginnen. Er wordt muziek gemaakt door de sjamanen met behulp van trommels en ratels en er wordt gezongen. Maya liederen. Wij, de deelnemers, worden verzocht een Mandala te maken met mais, zaden en bloemblaadjes. Daarna legt Carlos uit wat deze retraxeete inhoud, wat het betekent, wat de geschiedenis ervan is en wat je tijdens deze retraxeete kunt gaan doen. Alles mag, niks moet. Het is een individueel proces dus er zijn geen regels, wel richtlijnen en adviezen. Iedereen vertelt daarna, wat zijn of haar doel is en we plaatsen een amathist kristal in de Mandala als getuige voor onze deelname. In een stoet gaan we dan naar de grotten, onder begeleiding van muziek en zang. Ik ben als eerste aan de beurt om mijn ruimte binnen te gaan. Voordat ik me voor 4 dagen ga laten opsluiten word ik door Patricia nog met Copal gezuiverd. Copal is een soort wierook dat door Mexicanen veel wordt gebruikt. Daar ga ik dan, bon voyage roepen ze me nog toe. Ik kruip naar binnen, het deurtje gaat dicht en het is donker…….Mijn denken voelt zich erg ongemakkelijk en maakt allerlei plannen voor de komende dagen. Ik laat ‘m maar even en na een tijdje stel ik mijn denken gerust en zeg dat het wel goed komt met ons. Na uren, denk ik, want je hebt daar geen besef van tijd, wordt ik me bewust van het feit dat de deur van de ruimte, waar ik al die tijd naar lig te staren, niet de deur naar vrijheid is, maar dat die deur in mijn hart zit. Dat geeft heel veel rust en vertrouwen. Ik wist het natuurlijk wel, maar nu voel, ervaar ik het ook echt en dat is toch ff anders. De volgende dag kom ik er pas in de loop van de middag uit, tenminste dat denk ik weer, aangezien het middageten alweer een tijdje geleden is. Grappig dat je tijd dan gaat afmeten aan bijvoorbeeld licht en donker of ontbijt, middageten, avondeten. Ik moet nodig naar de baxf1jo voor "number 2", want dat hoeft dus niet in de grot te gebeuren gelukkig . Als het alweer een tijd donker is ga ik er nog een keer uit die dag om een massage te halen bij xe9xe9n van de sjamanen. Mijn lichaam is me dankbaar. De volgende dag (3e dag) hetzelfde ritueel. ‘s Middags wc bezoekje van ongeveer 5 minuten en ‘s avonds weer een massage. Wel behoorlijk pijnlijk kan ik jullie vertellen. De sjamaan ging hardhandig te keer en vroeg me op een gegeven moment of ik me kon herinneren hoe te huilen. Si, zei ik, nou vervolgde de sjamaan, ik denk dat je het nodig hebt en nadat hij me op een bepaald plekje op mijn rug had aangeraakt begon ik me toch een partij te janken. Het was een heerlijk bevrijdend gevoel en mijn lichaam werd ook meer ontspannen. Ik wist weer wat me te doen stond, waarvoor ik deze workshop deed. Nacht 4 hetzelfde verhaal, weer een hardhandige massage. Dit keer vroeg hij of ik pijn had. Ik zei zoiets van: hell yeah! En hij doodleuk: then why don’t you cry Renxe9? En daar ging ik weer. Jarenlange mental abuse van mezelf kwam eruit. Wat een opluchting zeg! Deze ervaring in las cuevas en de behandeling van de sjamaan gaan heel diep. Mooi dat deze oude traditie nog steeds wordt gebezigd en doorgegeven. De laatste dag kwam er niet lang na het ontbijt weer muziek mijn kant op. Komen ze me nu al halen dacht ik. Ja hoor, het deurtje ging open, nog enigszins verblind door het felle zonlicht zag ik daar een viertal personen die voor mijn "grot" zaten te zingen. Ik kreeg een plens water in mijn gezicht en over mijn handen. Wash your face werd er geroepen en daarna: Go with Carlos, go with Carlos! Had nog net even tijd om een korte broek aan te schieten en nog wat slaap/lichtdronken liep ik richting het houten gebouw. Daar zat Carlos te trommelen en te zingen. Ik ging in kleermakerszit voor hem zitten en hij glimlachte naar me. Exe9n voor xe9xe9n kwamen de deelnemers de ruimte binnen en samen werd er gezongen en muziek gemaakt. Carlos vertelde weer een heel verhaal over de kracht en betekenis van deze retraxeete en daarna kon iedereen zijn of haar ervaring met de rest van de aanwezigen delen. Wow! Wat een ervaring zeg! Kan het iedereen aanraden, vertel er alleen niks over aan je denken, want die zal onmiddelijk protesteren en je voor gek verklaren. Carlos vertelde ook over de Temascal (zon noemen de indianen een zweethut) die al werd voorbereid. We kregen ongeveer een uur de tijd om onze grot te ontruimen, waardig afscheid te nemen van deze bijzondere plek en ons klaar te maken voor de Temascal. Deze zweethut is een houten constructie in de vorm van een iglo. Er gaan plastic zeildoeken omheen en zo is de ruimte helemaal afgesloten en ook verduisterd. In zwemshort kroop ik naar binnen en nam plaats in de cirkel. Er gingen 15 mensen in deze kleine ruimte. De deelnemers van de workshop, de sjamanen en nog wat personen die alleen voor de Temascal waren gekomen. Er werden 9 warme stenen binnengedragen en daarna ging de tent dicht. Carlos sprak weer bepaalde prayers uit en begon toen water over de gloeiende stenen te gieten. Elke keer wanneer hij dat deed voelde ik een paar seconden later mijn adem stokken. Wat een intens hete lucht zeg. Iedereen mocht weer het woord nemen en daarmee uitleggen wat zijn of haar doel was en ook dank zeggen aan wie dan ook en om hulp vragen voor volgende stappen op het levenspad. Na elk zegje werd er weer water gegoten. Na 15 keer dacht ik, zo dat hebben we gehad en ik heb het overleefd. Niet dus! De vier elementen behoeften ook aandacht en elke keer werden er dus weer nieuwe hete stenen binnengebracht en werd er water gegoten. Aan het eind ben ik maar op de grond gaan liggen, zo goed en zo kwaad als dat ging, om zoveel mogelijk uit de hete luchtstroom te blijven. Toch wel een beetje opgelet bij natuurkunde gelukkig. Warme lucht stijgt op. Na ongeveer een uur mocht de tent dan echt open en konden we xe9xe9n voor xe9xe9n weer naar buiten kruipen. Pffffff, frisse lucht! Maar buiten stond ons een koude douche te wachten. Emmers ijskoud water kregen we over ons heen. Weer stokte mijn adem, maar ik voelde me daarna rein, fris, nieuw, HERBOREN! Mijn naam betekent herborene, dus die is 40 jaar geleden met zorg gekozen . Bedankt nog daarvoor lieve ouders. Afgekoeld en omgekleed werd het tijd voor een fixebsta ter afsluiting van deze bijzondere ervaring. Borrega met groente en rijst stond er op het menu, voorafgegaan door een groentesoepje en begeleid door een koele cerveza. Daarna spullen pakken en met 2 dames uit Lexf3n in de auto terug naar mijn thuisbasis. Ik zit nog steeds een beetje in de aftershock van deze lifechanging experience en ben heel dankbaar voor de inzichten die ik heb mogen verkrijgen en zeer gelukkig dat ik vele emoties en oude overtuigingen heb kunnen loslaten door middel van de recapitulatietechnieken die me geleerd zijn. De volgende workshop met Don Carlos staat alweer in de agenda. Vanaf 30 april ga ik met hem en Huichol (spreek uit Wietsjol) sjamanen uit de staat Nayarit 6 dagen de woestijn in op zoek naar Peyote, de heilige hallicugene cactus. Verdere details ontbreken nog, maar dat interesseert me niet, ik kijk er nu al naar uit. Nu lekker tranquilo bij mijn vrienden Juan Antonio en Gaston in Lexf3n. Eindelijk na weet ik hoeveel weken weer ‘s in een echt bed slapen en de tijd nemen om de omliggende koloniale steden hier te verkennen. O ja, aanstaande zaterdag 5 april help ik Carlos (niet de Don, maar mijn vriend uit Lexf3n) bij een feest in San Miguel el Alto, hier ongeveer 2 uur vandaan. Hij heeft me gevraagd de security voor mijn rekening te nemen. Mijn postuur en uiterlijk moeten afdoende zijn denkt hij om de rust op het feest te bewaren. We zullen het zien hahaha. Als er xe9xe9n geen vechtersbaas is dan ben ik het wel. Binnenkort hier dus weer the new adventures van Renxe9 in Mexico!

P.S. ik val in herhaling, maar ook voor dit verhaal geldt dat de plaatjes later volgen. Nog even geduld dus. Bekijk het anders ff aan de binnenkant van je ogen om er een beeld bij te krijgen. Deed clown Bassie ook altijd.

Buenos dias amigos! Ben weer terug in Lexf3n. Deze stad is een soort uitvalsbasis voor me en ligt mooi centraal in Mexico. Zal jullie eerst weer op de hoogte brengen van mijn ervaringen van de afgelopen 2 weken. Er is weer veel gebeurd Ik was gebleven bij mijn verhaal over Monterrey. We zijn, nadat we Eric’s broer, schoonzus en de kinderen van het vliegveld hadden gehaald, met de hele familie naar een Safaripark buiten de stad gegaan. Eerst weer eten natuurlijk toen we er aankwamen en daarna in een soort grote open bus door het park gereden. Als ik photoshop zou gebruiken bij sommige foto’s zou je denken dat de kiekjes in Afrika zijn genomen. Het was een heerlijke, maar vermoeiende dag. Op stap met iets van 8 kinderen en evenzoveel volwassen dat ben ik niet echt gewend. ‘s Avonds zijn Eric, Karla en ik nog met 2 vriendenstellen uit eten geweest in Monterrey. De dag erop had ik rustig de tijd om nog wat inkopen te doen voor mijn vertrek naar Mexico City. Eric heeft me rondgereden door kleine authentieke dorpjes rond Saltillo en we hebben Pan de Pulce gekocht. Pan de Pulce is een specialiteit van die omgeving en is een soort brood, in vele varianten, met Pulce, een alcoholisch drankje gemaakt van weet ik veel hahaha, vergeten. Hersencellen afgestorven door die Pulce waarschijnlijk. Maar het moet gezegd worden, het smaakte fantastisch. Lekker vers brood met een smaakje, muy rico! Tegen 9 uur in de avond hebben Eric en Karla me naar het busstation gebracht. Turistar ejectivo naar Mexico City stond klaar voor vertrek. Heb lekker kunnen slapen in de bus en voor ik het in de gaten had waren we al op busstation Norte. Velen hebben waarschijnlijk een beeld van Mexico met slechte wegen en overvolle bussen met geiten en andere vreemdsoortige attributen, maar niet als je bijvoorbeeld met Turistar reist. Het is een grote luxe touringcar met maar 24 zitplaatsen. De stoelen zijn enorm en comfortabel en ik heb er meer beenruimte dan in een vliegtuig. Er worden speelfilms gedraaid en je krijgt bij het instappen drinken en sandwiches mee. Kosten: ongeveer 60 euro en daarvoor zit je dan 10 uur lekker relaxt in de bus. We kwamen eerder aan dan gepland dus ik heb ongeveer een half uurtje moeten wachten op Silvano. Ik had een beschrijving van hem gekregen, maar die was op bijna elke Mexicaan van toepassing (klein en bruin), dus ik was blij dat hij ook een beschrijving van mij had. Hij had mij (groot, europeaan, lang haar) dus ook zo gevonden. Met zijn zoon Abram gingen we in een oude Ford pick-up op weg naar Aldea de los Venados Amorosos, het hertenkamp zeg maar. Onderweg nog even lekker Borrego (schaap) taco’s gegeten in een Mercado net buiten de stad en daarna de bergen in. Ongeveer een uur later kwamen we aan bij een met prikkeldraad en gietijzeren hek afgezet terrein. Op het bord stond een afbeelding van 2 herten. Dit moet het zijn dacht ik. Hier begint mijn nieuwe avontuur! Silvano bracht me naar een groot houten gebouw en vertelde me dat dit mijn slaapvertrek zou zijn voor de komende dagen. Tenminste dat begreep ik eruit, want hij sprak geen woord Engels en mijn Spaans wordt beter, maar het blijft behelpen. Daarna liet hij me alle dierenvertrekken op het terrein zien. Schapen, kippen, kalkoenen, paarden en natuurlijk Venados (herten). Er stond ook nog een boomhut, een houten huis en een houten hok wat de baxf1jo (wc) bleek te zijn. Erg primitief allemaal, maar als ik comfort wil dan had ik wel thuis kunnen blijven (of in de bus van Turistar ). Na een tijdje relaxen en muziek luisteren op de grond van het slaapvertrek heb ik kennisgemaakt met wat familieleden van Silvano. Er kwam bier en tequila op tafel en ik sprak daarna vloeibaar Spaans. Toen de tequila op was werd er besloten het feestje te verplaatsen naar het huis van de schoonouders van Alejandro (broertje van Silvano). Hup, weer in een ouwe pick-up op weg naar weet ik veel waar, maar voelde me geen moment ongemakkelijk of onveilig. De hartelijkheid waar deze mensen je mee ontvangen laat al je angst verdwijnen als sneeuw voor de zon. Onderweg begreep ik dat ik de nacht zou doorbrengen bij familie Gonzales. Had ik niet op gerekend, dus niets bij me, geen schone kleren, geen toilettas. Nou ja, whatever, go with the flow, dacht ik. Genieten van het moment en niet denken aan morgen of eventuele lichaamsgeuren. We hebben enorm veel gelachen en (te) veel tequila gedronken. Vader zette Nortexf1a muziek op, een Mexicaanse variant van onze piratenmuziek, en de voetjes gingen van de vloer. Alicia, de vrouw des huizes, vroeg me ten dans en daar gingen we zwierend door de keuken. Onder luid gejoel en aanmoediging van de rest van de familie. De volgende ochtend kwam Alejandro naar beneden en gaf aan dat we over 5 minuten zouden vertrekken. Naar het hertenkamp nam ik maar aan. We liepen een stuk door het dorp en namen de microbus richting Aldea de los Venados Amorosos. De rest van de route hebben we een taxi genomen, want de aansluitende bus duurde Alex te lang. Die dag heb ik Don Carlos ontmoet en zijn vrouw Patricia en de tweeling Carlitos (Carlos jr.) en Luis. Wat een pure mensen zeg! Carlos is een echte Nagual dat zag ik zo. ‘s Middags heb ik me weer bij familie Gonzales gevoegd verderop op het terrein. Om te eten natuurlijk, lekker in de buitenlucht en gekookt werd er op, ja omschrijf dat maar ‘s. Zie foto’s zou ik zo zeggen. Er werden zwembadjes voor de kinderen opgeblazen en binnen no time was zowat de hele familie verwikkeld in een waar watergevecht. En ik maar foto’s maken, hahaha. Zo bleef ik mooi buiten schot. Aan het eind van de middag werd ik door Carlos uitgenodigd bij hun te komen eten. Zo konden we ook mooi even kennismaken. Ze vragen me of ik zin heb de volgende morgen om 6.45 uur de zon te begroeten en Maya oefenigen te doen. Lijkt me wel wat zeg ik, buenos noches y hasta maxf1ana! Ik ben om half 7 wakker, kleed me aan en zie even later Carlos en Patricia mijn kant op komen. De ochtendceremonie kan beginnen. De zon komt achter de bergen van Mexico Stad tevoorschijn en Carlos spreekt zijn "gebeden" uit. Ik volg hun voorbeeld en voel de energie van de zon mijn hele lijf verwarmen. Daarna worden de 4 windrichtingen en bijbehorende krachtdieren aangesproken. Erg indrukwekkend allemaal. We doen Maya oefeningen om het lichaam op gang te brengen. Het heeft wat weg van Tai Chi, maar is vooral gericht op de ademhaling. De komende dagen zal ik elke ochtend rond dezelfde tijd deze ceremonie herhalen met Patricia. Carlos vertrekt namelijk voor een paar dagen naar Mexico City om consulten te geven. De rest van de dag breng ik door met relaxen, voor me uit staren, de beestenboel bezoeken en eten natuurlijk. Dat gaat maar door hahaha. Viva la cocina Mexicana! De dagen erna zijn nagenoeg hetzelfde. Ik kom heerlijk tot rust van al mijn voorgaande avonturen en begin me steeds meer op mijn gemak te voelen met mezelf. Daarom ben ik hier! Patricia leert me nog meer Maya oefeningen, waaronder een manier om via ademhaling je emoties los te laten. Mijn lichaam als vulkaan die emoties spuwt, erg bijzonder en heel krachtig. Dit is mijn voorbereiding voor de 4 dagen/nachten die ik in de "grot" ga doorbrengen. Naast deze oefeningen, loop ik, een mantra herhalend, 2 keer per dag een berg op. Hier is de lucht schoon en er heerst rust, heel veel rust. Om me heen, maar ook in mij! Klaar voor mijn leap of faith, mijn sprong in het onbekende………

P.S. foto’s volgen z.s.m, dus voor nu gebruik je verbeeldingskracht

Op dit moment ben ik in Saltillo in het noorden van Mexico. Hier woont de moeder van Eric en de ouders van Karla. Over een paar dagen begint de holy week en dus zijn veel Mexicanen bij hun familie of onderweg ernaartoe om dat te vieren. Saltillo ligt in een woestijn op 1500 meter hoogte en de afgelopen dagen stormde het hier. Overal zand dus en weinig zicht, maar nog steeds lekker warm. Vandaag gaan we naar Monterrey ongeveer 3 kwartier rijden hier vandaan. Dit is de 3e stad van Mexico met ruim 3 miljoen inwoners en ook al ligt het hier vlakbij het schijnt er compleet anders te zijn qua klimaat. Het ligt "maar" op 500 meter hoogte, maar niet meer in de woestijn. Ben erg benieuwd. We gaan met de hele familie de broer van Eric van het vliegveld halen en daarna de stad verkennen. Morgenavond vertrek ik naar Mexico City. Met de bus die er 10 uur over zal doen. Vrijdagochtend word ik op het busstation Norte verwacht door Silvano, een helper van Don Carlos, die me dan gaat meenemen naar Aldea de los Venados Amorosos een klein gehucht in de bergen rond Mexico Stad. Daar zal ik de komende tijd verblijven en kennis maken met het Tolteeks/Maya sjamanisme van Don Carlos. De 26ste maart ga ik dan 4 dagen en nachten eenzaam en alleen doorbrengen in een kleine ruimte in heilige grotten. De bedoeling hiervan is dat je, niet afgeleid door licht of geluid, helemaal bij jezelf naar binnengaat en alles probeert los te laten wat je afhoudt van een leven in vrijheid. Het schijnt heel heftig te zijn als ik vrienden van mij mag geloven die dit al ‘s gedaan hebben. Mijn denken draait al op volle toeren en probeert me voor gek te verklaren dat ik dit vrijwillig ga doen, maar ik heb mijn denken verzekerd dat het wel goed komt met ons. Zal zeker geconfronteerd worden met mijn grootste angsten, maar met een combinatie van moed en angst ga ik deze uitdaging aan. Vind het een eer dat ik door deze beroemde sjamaan ben uitgenodigd en een unieke kans om mijn droom waar te maken. De droom om vrij te zijn. En ik ben er van overtuigd dat ik met deze ervaring straks mensen in Nederland, of waar dan ook ter wereld, beter kan begeleiden op hun pad naar vrijheid. Wat me daarna te wachten staat is mij nog niet bekend, maar het universum zal dat ongetwijfeld al voor me hebben uitgestippeld. I’m doing it step by step De afgelopen 2 weken is er weer veel gebeurd en heb ik veel mogen meemaken. Eerst was er het leeghalen van het restaurant van Carlos en het verhuizen van alle spullen naar een opslagplek. Alles in stylo de Mexicano, dus weer chaos alom! Arbo-wetgeving kennen ze hier niet en verkeersregels worden gewoon genegeerd. This is Mexico remember! hahaha. De dag erop ben ik ‘s middags op bezoek geweest bij Eric in de leerlooijerij waar hij werkt. Heb een hele interessante rondleiding gehad en allemaal leuke collega’s mogen ontmoeten. Toen Eric vertelde dat ik een Curandero/Sanador ben werden er een aantal erg nieuwsgierig en wilden graag een healing van me. Met Diana, de HR manager van de fabriek, sprak ik over mijn reis en dat ik graag naar Chihuahua wil om daar de treinreis door Baranca del Cobre te beleven. Zij heeft daar een tijdje gewoont en gaat me waarschijnlijk in contact brengen met de Tarahumara indianen. Het is vrij uniek als je daar als "toerist" zou mogen verblijven, dus ik hoop dat het gaat lukken. Weer iets avontuurlijks om naar uit te kijken. Eerst maar ‘s ff de grotten overleven hahaha. ‘s Avonds ben ik toen nog met Eric en collega’s de kroeg in geweest dus de volgende ochtend heb ik het wat rustiger aangedaan. Ben niet gewend om bier te drinken en zeker geen Michelada’s. Een combinatie van bier, lemonsap en worchestersaus. Eind van die dag ben ik met Marcella en Marie-Jose(Majo) naar de schoenenwijk van Leon gegaan, want ik was hard toe aan nieuwe zapatos, eigenlijk nieuwe tenis, zoals ze sneakers hier noemen. Op dus naar Plaza del Zapato, DE plek om te slagen voor fonkelnieuwe tretels. Witte Adidas heb ik gekocht. Kun je het je voorstellen, witte schoenen in Mexico. Die zijn dus nu al niet wit meer, maar ik wilde ‘s wat anders. Ga altijd voor zwart, bruin of blauw, lekker veilig. Toen ik ze net aanhad ging Marcella uitleggen wat Remojo is en ze liet het ook meteen zien. Als iemand in hier nieuwe schoenen heeft dan moeten die eerst ontmaagd worden en dus stapte ze met haar (vieze) schoenzolen op de neuzen van mijn hagelwitte gympen. We hebben er allemaal hard om gelachen. Ook dit is loslaten, onthechten, vernieuwen. Helemaal goed dus. Zaterdag 8 maart ben ik met Eric, Karla en Rosi naar Guanajuato gegaan. Een hele mooi oude zilvermijnstad op ongeveer een uur rijden van Leon. Rosi of Rosita zoals we haar noemen ken ik nog van mijn eerste power journey naar Teotihuacan in 2004. Kwam er afgelopen week achter dat zij een oud collega van Eric en goeie vriendin is. Toeval bestaat niet Leuk om haar weer te ontmoeten en lekker bij te kletsen. Er is in 3 1/2 jaar veel gebeurd. Zowel bij mij als bij haar. De volgende dag hebben Carlos, Lulu en ik een bruiloft van Alejandro(Alex) en Bere(Berenice). Alex werkte als chefkok in het restaurant en ik heb met de verhuizing veel lol met hem gehad. Ook ben ik met hem naar de rally geweest. Vind het toch bijzonder dat ik voor zo’n familiefeest wordt uitgenodigd. Mijn mexicaanse familie blijft maar groeien! Bijzonder was het in alle opzichten. Een interessante kerkdienst, waarbij de priester zich verslikte in het lichaam van Christus. Bij mij kwam even de gedachte op dat het toch ook wel een beetje verkapt kannibalisme is, maar meteen hoorde ik mezelf ook zeggen onberispelijk te zijn in mijn woorden, zoals het eerste inzicht van de Tolteken luidt. Het feest na de plechtigheid was op een hacienda buiten de stad. Deze buitenplek is eigendom van 2 broers van Carlos. Er werd volop gegeten natuurlijk en veel gedanst. De plaatselijke dj’s waren uitgenodigd om het geheel muzikaal op te luisteren en ik heb als DJ Cabron natuurlijk ff, als collega’s onder elkaar, een babbeltje met ze gemaakt. Soulclap meets local talents hahaha. Zie de foto’s zou ik zo zeggen. Maandag weer een rustdag genomen, want dit zijn tropenweken. Niet alleen een volle agenda met allemaal leuke nieuwe dingen, maar vooral het verwerken van alle indrukken en de ontmoetingen met deze lieve, warme, gastvrije mensen kost aardig wat energie. En ik ben tenslotte ook een beetje op vakantie toch, dus lekker tranquilo. Dinsdag Carlos nog geholpen met de laatste spullen en met Marcella afgesproken dat ik de dag erop het ei-ritueel bij haar zal uitvoeren. Er ligt dichtbij het huis van de familie Lahud een mooi meer dus daar ben ik de volgende dag naartoe gelopen en helemaal omheen gelopen. Ongeveer 8 kilometer in totaal. Nauwelijks mensen en des te meer dieren. Vogels vooral. Toen ik ergens even op een bankje van het uitzicht ging genieten merkte ik dat ik "thuis" miste. Maar wat is "thuis" vroeg ik mezelf af, waar is "thuis"? Als ik terugkom in Nederland dan heb ik geen "thuis". Toen herinnerde ik me een kussen dat we "thuis" hadden waarop de volgende tekst stond: Home is where the Heart is. Ben dus naar mijn hart gegaan in heb daar "thuis" gevonden. Vergeet het af en toe, maar weet nu weer de weg terug naar huis te vinden. Heftig, maar erg mooi om deze emoties zo te mogen ervaren. Allemaal onderdeel van mijn groeiproces, van mijn pad naar vrijheid. ‘s Avonds het ei-ritueel gedaan en om het te vieren ben ik daarna met Marcella, Majo en haar vriend Russel naar Pantheon gegaan. Een hele aparte belevenis. Het is een cafe/restaurant met luide muziek en die avond voetbal(Mexico-Canada) op tv. We bestelden wat te drinken en vervolgens kwam de hele tafel vol te staan met eten. Ik vroeg aan Russel of hij dit had besteld, maar hij antwoorde dat dit bij de prijs inzit. Als je een biertje besteld kun je je helemaal klem eten aan overheerlijke Mexicaanse specialiteiten. Russel woont in de staat Yucatan en via hem kan ik, mocht ik daar heen gaan, kennis maken met een vriend van hem die ook sjamaan is. Mijn wens om op deze reis zoveel mogelijk in contact te komen met genezers en sjamanen blijkt dus in vervulling te gaan. Ik voel me een zeer gezegend en dankbaar mens! Donderdag de 13e heb ik na ons nachtelijk avontuur in het Pantheon weer een tranquilo dagje gehouden. ‘s Avonds nog wel lekker gebowld en gepoold met collega’s van Eric.  Vrijdags had ik afgesproken om een paar healings te geven aan medewerkers van de leerlooijerij. Bijzonder hoe deze mensen er voor openstaan. Grappig eigenlijk ook dat ze een healing ondergaan van een Nederlander, terwijl het in Mexico wemelt van de genezers, maar goed, zoals eerder gezegd toeval bestaat niet. Heb deze vriendelijke mensen heel mooi kunnen helpen en heldere, interessante en ontroerende boodschappen voor ze mogen ontvangen. Ze waren er diep door geraakt en erg dankbaar voor de behandeling die ik ze heb gegeven. Heb met ze afgesproken dat ik geen geld wil voor de healing, maar dat ze zelf iets mogen verzinnen wat ze zouden willen geven, wat dat dan ook is. Bij terugkomst in Leon wachten me dus nog een paar kadootjes. Leuk en spannend! De volgende dag was er de wekelijkse familiebijeenkomst van de Lahudjes op de hacienda net buiten de stad. Wat een familie zeg! Heb wel 25 handen geschud en wangen gekust geloof ik en dit was dan nog niet eens de voltallige familie. Een zus van Carlos had eten gemaakt, veel en lekker, en een zwager stond te BBQen. Nog ff wat gebasketbald met mijn vriend Carlos en heerlijk genoten van alle gesprekken (waar ik steeds meer van begin te verstaan) en het warme zonnetje. Op de terugweg weggedroomd over al mijn belevenissen en genoten van een prachtige zonsondergang. Fantastisch allemaal! Deze reis is wat mij betreft nu al geslaagd, in alle opzichten! Vandaag (19 maart) dus naar Monterrey, op naar nieuwe avonturen en ontmoetingen. Hasta luego lieve lezers, vrienden en familie in Nederland! Ik mis jullie best vaak en verheug me daardoor des te meer……….Muchos besitos, Rene

Voor de foto’s die bij dit verhaal horen ga je naar www.mijnalbum.nl/Album=774H6T8G