Zoals gezegd nog nauwelijks bijgekomen van mijn waanzinnige trip met El Chepe had ik 1 dag de tijd om me voor te bereiden op de workshop met Don Carlos in de woestijn van San Luis Potosi. Wasje gedraaid, spullen gepakt en ‘s middags naar WalMart gegaan om een tent, sombrero, water en sinaasappels te kopen. Die ochtend hadden Gaston en Juan Antonio me tussen neus en lippen door verteld dat de workshop o.a. inhield dat we 4 dagen niet mochten eten. Alleen water drinken en ik moest dus een zak naranja’s meenemen. Tonio vertelde me ook dat hij helaas niet meekon naar de woestijn. Zijn uitdaging lag in Lexf3n. De rechter had hem ontboden om uit te leggen waar hun Instituto Erickson nu precies voor staat. Iedereen zo zijn eigen uitdagingen en het Universum bepaald waar, wanneer en wat…..De volgende ochtend vertrokken Gaston en ik om 6 uur voor een 6 uur durende autorit naar het gehucht Wadley ergens midden in de woestijn van de staat San Luis Potosi. Deze staat ligt ten noorden van Lexf3n en staat bekend om Peyote, de heilige cactus van de Huicholes uit Nayarit. Peyote of Jikuri zoals de Huicholes het noemen is bij wet verboden. Het gebruik, de handel en het vervoer van deze kleine cactus wordt hard bestraft door de federale politie. Alleen het naleven en handhaven van wetten in Mexico werkt iets anders dan bij ons. Daarover verderop in de verhaal meer. Rond 12 uur kwamen we aan bij een Pueblo met een paar huisjes en bij 1 daarvan stopten we en stapten uit. Binnen was Margarita eten aan het klaarmaken. Gaston stelde me aan haar voor en ze vroeg of we trek hadden. Na een autorit van 6 uur hadden we zeker wel trek. Denk dat ook meespeelde dat dit waarschijnlijk onze laatste maaltijd zou zijn voor de komende dagen. Lekker gegeten en toen nog even de oogjes dichtgedaan. Na een tijdje ging de deur van de casa open en er stapte een groep van 6 of 7 personen naar binnen. Allemaal Mexicanen die ook zouden deelnemen aan dit avontuur in de desert. Het werd tijd om het kamp op te zoeken waar Don Carlos al op ons zat te wachten. Je moet je voorstellen dat het gehuchtje Wadley al ongeveer een uur van de "echte" bewoonde wereld afligt en van daar was het nog zeker een half uur of langer met de auto over hele slechte zandwegen. Geen bordjes in de woestijn en het kamp op een afgelegen geheime plek zorgden ervoor dat we 3 pogingen nodig hadden om onze verblijfplaats voor de komende tijd te vinden. We begroetten de aanwezigen en begonnen onze tentjes op te zetten. Weer een nieuwe ervaring in mijn leven hahaha. Voor het eerst een tentje opzetten en er dan ook nog 5 nachten in gaan slapen, maar dacht ik, na mijn grotavontuur zal alles toch een eitje zijn. De tent stond in 5 minuten. Gelukkig! Daarna gingen we lekker bij elkaar zitten om kennis te maken en de eerste instructies te ontvangen voor de workshop. Er kwamen steeds meer mensen aan en het begon al echt op een camping te lijken incl. gexefmproviseerd damestoilet (zie foto). Het herentoilet was veel groter. De hele woestijn hadden we tot onze beschikking De volgende ochtend werden we gewekt door het geluid van een sjamanentrommel. Half 7 was het geloof ik. Had redelijk geslapen, maar moest wel weer diagonaal liggen aangezien mijn 1-persoonstentje niet lang genoeg was. Niet berekend op de afmetingen van Nederlanders. We verzamelden rond het kampvuur en ik telde 46 mensen. Een grote groep, een gemengde groep, een gespannen groep. We deden een ceremonixeble zonbegroeting en daarna begon Carlos te vertellen over de plek waar we ons bevonden, hoeveel die betekend in de Huichol traditie en globaal over de bedoeling van de workshop. Kon het niet al te best volgen, was te gespannen, hyped up over wat er zou gaan gebeuren en vroeg dus af en toe een vertaling aan Faustino, een van de sjamanen. Faustino heb ik leren kennen tijdens de workshop in de bergen van Mexico City. Hij heeft lange tijd in Los Angeles gestudeerd en spreekt dus perfect Engels. De groep werd opgesplitst en ik kwam met Gaston en een jong stel uit MC bij Faustino in het groepje terecht. De bedoeling van deze eerste dag van de workshop werd me door hem nog ‘s uitgelegd. De hele dag zouden we onder een boom doorbrengen. Wat doen? vroeg ik aan mijn "godfather", zoals ik Faustino ook wel noem. Niets, helemaal niets, was zijn antwoord. We installeerden ons onder de boom. Yogamatje, kussen en sombrero. O ja, we moesten ook de hele dag een blinddoek dragen, stil zijn en mochten de plek alleen verlaten om onze behoefte ergens in de woestijn te doen. Grappig hoe mijn denken weer op hol sloeg en mij de vraag stelde of ik wel goed bij mijn hoofd was. Ja! stelde ik mijn denken gerust, het komt wel goed net als toen we in de "grot" zaten. Na een tijdje werd het rustiger in mijn hoofd en kon ik ontspannen onder de boom liggen niksen. Zo ging de dag voorbij, niksen, slapen en stil zijn. Tot de sjamanendrum weer klonk. Het teken dat deze oefening voor vandaag ten einde was. Ik besefte toen pas dat ik de hele dag niks had gedronken, maar voelde me toch fit. De boom gaf trouwens ook niet de gehele dag voldoende bescherming tegen de velle zon, maar zelfs dat had me niet uit balans gebracht. We verzamelden weer rond het kampvuur dat de gehele workshop dag en nacht aan de gang werd gehouden door Sergio en Arturo, de firekeepers. Carlos zat weer op de praatstoel en we luisterden allen aandachtig. Ik zocht alweer vroeg mijn tentje op die avond. Onder de indruk van deze eerste dag en de bijzondere plek waar we ons bevonden. Dag 2 van de workshop begon weer met een zonbegroeting en een verhaal van Carlos. Op een gegeven moment zag ik iedereen naar z’n tent lopen om spullen te pakken. Ik had iets gemist dacht ik en vroeg aan Gaston wat de bedoeling was. We gaan lopen zei hij dus pak wat je nodig hebt. Gaan we een stukje lopen of de hele dag? vroeg ik. Geen idee, luidde het korte antwoord van Gas. Nog een beetje van slag begon ik mijn rugtas te pakken. Ondertussen zag ik een slang van mensen het terrein verlaten. Opschieten, dacht ik en Faustino riep nog naar me: breng water mee! Helaas had ik geen kleine fles aqua en door de woestijn zeulen met een 10 liter fles leek me ook geen goed plan. Shit wat ga je doen? Nou dan maar zonder water op pad hoor! Gisteren ook bijna niks gedronken en ik voel me prima, zei ik tegen mezelf. En zo sloot ik aan helemaal achter in de rij van mensen. Na een paar uur lopen door de woestijn kwamen we aan bij een plek waar ons verzocht werd om in een kring te gaan zitten. Faustino kwam naar me toe en zei: ga maar lekker zitten, wij gaan op hertenjacht. En daar ging het groepje sjamanen, verder de woestijn in op zoek naar Peyote. Een vrouw die naast me zat adviseerde me alvast een sinaasappel te pellen. Smaakt beter, zei ze, Jikuri met naranja. Ze deed deze trip al voor de 3e keer, dus ik volgde trouw haar advies op. Na een tijdje kwamen de sjamanen terug met zakdoeken vol Peyote. Carlos en zijn helpers begonnen een soort offerplek te maken op de grond en daarna ging hij de kring af om iedereen te zegenen. Hij tikte met iets op mijn hoofd en zei: dit is het lichaam van het Universum, daarna op mijn oren met de woorden: dit is het geluid van de aarde en toen op mijn hart: en dit is de ademhaling van het leven. Zag later pas dat hij het tikken met een heel klein kikkertje deed. De woestijn is niet echt een plek waar je een kikker verwacht. Had hij die al meegenomen, vroeg mijn denken zich af. Weet het nog steeds niet, maar vind het ook niet belangrijk. Het was een bijzondere ervaring! Daarna kwam mijn godfather weer naar me toe en vroeg me mijn mond open te doen. Voor ik het in de gaten had zat er al een behoorlijke homp Peyote in. Het smaakte erg bitter en gronderig. Snel een stukje sinaasappel erbij gedaan en toen was het best te pruimen. Nadat iedereen zijn of haar heilige cactus had gegeten vertrokken we weer. Nog verder de woestijn in. Had geen enkel besef waar we waren, maar vertrouwde volledig op de kennis en wijsheid van de sjamanen. Na een periode van weer een paar uur denk ik kwamen we aan bij een boom waar we onder gingen zitten. Carlos begon te vertellen over Peyote, de wetten van het Universum en de keuzes die we kunnen maken in ons leven. De hele tijd dat hij aan het praten was gingen er dikke sigaren rond. Iedereen zegende zichzelf met de rook en gaf dan de sigaar door aan de volgende. Kreeg even het beeld van indianen die de vredespijp roken. Mooi ritueel. Het was inmiddels bloedheet geworden en ik was blij dat anderen wel water hadden meegenomen. De eerste druppels deden bijna pijn aan mijn keel, maar al snel voelde ik de dankbaarheid van mijn lijf. Eindelijk! Water! Er werd enorm veel gelachen tijdens de redevoering van Carlos. Ik begreep niet veel van de grappen, maar genoot van het geluid van lachende, blije mensen. Het was aanstekelijk en dat kwam niet door de Peyote hoor. Voelde me ook helemaal niet high ofzo. Het gaf me een onbeschrijflijke helderheid. Mijn bewustzijn werd naar een andere dimensie gevoerd. Je krijgt de ogen van een Venado (hert) zoals Carlos zegt over het gebruik van de cactus. Ongelooflijk ook waar je lichaam toe in staat is als je denken er mee opgehouden is. Ik had al 2 dagen niks gegeten en bijna niet gedronken. We hadden inmiddels al uren door de gortdroge, bloedhete woestijn gelopen en ik voelde me zo fit als een hoentje. Superspul dat La Medicina, het koosnaampje voor Peyote. Na de verhalen van Carlos werd er weer een mooi ritueel uitgevoerd met veren en kregen we allemaal weer een zegening van onze Maestro. Tijd om verder te lopen, werd er gezegd. We aanvaarden de terugtocht naar het kamp. Helaas waren de sjamanen nu ook even de weg kwijt en duurde het een tijdje voor we weer op het juiste pad zaten. Uitgeput en dorstig kwamen we aan in ons kamp. Iedereen omhelsde en feliciteerde elkaar. We hadden een grote prestatie geleverd. Zo moeten de beklimmers van de Everest zich ook gevoeld hebben ging er door me heen. Ik werd er erg emotioneel van. Wat een bijzondere groep mensen was hier weer bij elkaar gekomen en wat voel ik me vereerd dat ik onderdeel mag uitmaken van deze geweldige traditie. Vereerd dat ik deze eeuwenoude traditie mag meenemen naar mijn eigen mensen, mijn eigen land. ‘s Avonds werd er lekker muziek gemaakt en gezongen. Ik voelde me 1 met het hele Universum. Iets wat ik al wel wist, maar nu voelde ik het echt en dat is toch anders. Het raakt me nu weer terwijl ik dit schrijf. Wat een belevenis! De volgende dag was weer een "onder-de-boom-lig-dag" maar dit keer met Peyote. Die dag kregen we La Medicina als ontbijt, lunch en diner. Het was de bedoeling dat we aandachtig zouden luisteren naar het geluid van de vogels en insecten om te horen of onze voorouders boodschappen voor ons zouden hebben. Erg bijzonder! ‘s Avonds gingen we weer lopen. Nu een andere richting op naar een voor de Huicholes heilige heuvel. Bovenop deze heuvel lagen grote keien waar we op gingen zitten in een kring. De sjamanen haalden hun veren weer tevoorschijn en begonnen de zon, de aarde en alle windrichtingen te begroeten en bedanken. Een overweldigend gezicht met op de achtergrond de ondergaande zon. We kregen daarna allemaal de mogelijkheid om bij een kei onze offers te brengen en onze dank te betuigen voor deze trip en wat het ons gebracht had. Ik had een zakdoek vol met tabak, mais en zaden. Heb die onder de kei geplaatst en mijn dankwoord gebracht. Immens gelukkig keerden we als een slang door de woestijn terug naar onze camping. Ik ging weer bijtijds naar mijn bedje en verheugde me al op de volgende dag. De laatste dag van de workshop waarop we eindelijk weer te eten zouden krijgen. De ochtend begon weer met de bekende zon-ceremonie en voor de afwisseling kregen we weer Peyote als ontbijt. Carlos vertrok daarna met een aantal sjamanen. Geen idee waar naartoe en geen idee wanneer hij weer zou terugkomen. Kleine groepjes verzamelden zich onder bomen of rond het kampvuur. Er heerste een relaxte sfeer. Iedereen leek blij met het feit dat we straks feest zouden gaan vieren en dankbaar voor alles wat deze workshop ze had gebracht. Bij het "ontbijt" had Carlos mij bij de groep gexefntroduceerd als Curandero Exelente. Hij noemt me dan Pequenito oftwel kleintje. Ik heb deze trip al zoveel nieuwe namen gekregen hahaha en er kwam er later die dag nog 1 bij. Daarover straks meer. Pequenito is dus een geweldig genezer en dat was aanleiding voor een aantal mensen van de groep om mij te vragen of ik ze wilde behandelen. Ik ging aan de slag en zonder dat het was afgesproken gingen ook de andere sjamanen mensen een healing geven. Later kwamen er ook wat mensen uit het gehucht Wadley naar ons kamp. Javier, een van de sjamanen kwam naar me toe. Deze mensen, en hij wees naar het groepje uit Wadley, vragen speciaal naar jou. Wil jij ze een healing geven. Claro que si! Tuurlijk was mijn antwoord. Ik ben zo dankbaar voor wat ik heb mogen ontvangen tijdens deze trip dat ik het vanzelfsprekend vind om iets terug te geven. Wel weer grappig dat deze locals graag behandeld willen worden door een Nederlander, maar zo zien zij dat niet. Ze zien je als Curandero en als mens. Heb daarna zelf een healing mogen ontvangen van Javier. Ja ook een Curandero heeft op z’n tijd een healing nodig Later in de middag zagen we een auto van de federale politie het terrein oprijden. Snel werd er rondgevraagd of iedereen zijn Peyote al op had. Er stapten 2 politiemannen uit die werden opgevangen door Javier en Sergio. Zij legden aan de dienders uit dat we bezig waren met een workshop en vandaag weer zouden vertrekken. Deze politiemannen hadden ons 3 dagen lang gezocht hoorden we achteraf. Ze wilden natuurlijk weten of we Peyote hadden en corrupt als ze zijn wilden ze geld zien. In plaats van geld boden 2 sjamanen aan om ze een healing te geven. Van een afstandje zat ik het schouwspel te bekijken. Erg grappig om te zien dat de politiemannen op de grond gingen liggen en zich volledig overgaven aan de sjamanen. Ik heb er stiekem wat foto’s van gemaakt en dat was al snel HET gesprek van de dag hahaha. De agenten vertrokken weer en niet veel later kwam Carlos terug met de anderen. Tijd om te gaan feesten! Een aantal vrouwen gingen met het eten aan de slag en er kwamen allerlei gitaren tevoorschijn. Muziek, dans en eten rond het kampvuur. Wat een heerlijke afsluiting van een lifechanging experience! Ik ging naast Aldo zitten. Een Italiaan die al 18 jaar in Mexico woont en veel samenwerkt met Don Carlos. Out of the blue zegt hij tegen me: Jou naam is Buffaloheart. Alweer een nieuwe naam denk ik. Mooi, zeg ik en bedank hem ervoor. Als ingewijde Sundancer van de Lakota indianen heb ik toestemming om jou die naam officieel te geven, vervolgd hij. Vanaf nu ben ik hier in Mexico dus naast gewoon Rene ook Renecito, Cabron, Pequenito, Funky Chicken ook nog Buffaloheart. Funky Chicken is de naam die ik van Eric kreeg trouwens. Voel me zeer vereerd met de naam die Aldo me heeft gegeven en ik zal ‘m bescheiden en met trots dragen. Het feest ging nog lekker een tijdje door en het begon inmiddels al donker te worden. Te laat dus om nog terug naar Lexf3n te rijden. Nog een extra nachtje in de woestijn, op deze bijzondere plek was geen straf. Zelfs niet in een te klein tentje haha. De volgende ochtend reden Gaston en ik rond een uur of 10 terug naar huis. Moe, vuil, onder het stof, maar ontzettend gelukkig en voldaan. WOOOOOOOOOW!!!! Ik voel me meer levend dan ooit te voren. Denk dat deze workshop nog meer impact heeft gehad dan die in de grot. Al besef ik ook dat dat de poort was naar een volgend level. Een volgende stap in de richting naar vrijheid. Ik wist het al wel, maar besef nu waarom ik terug ben gekomen in een lichaam op planeet aarde. Ik ben een Curandero! En ik ben een dienaar. Dankbaar biedt ik mijn diensten aan……I’m blessed!